je pardonne
1. Vergeving voor wat mij werd aangedaan
Er bestaan wonden die zichtbaar zijn: woorden die sneden, blikken die stelden, gebaren die wegduwden. In dit deel van het lied wordt vergeving geen vergoelijking, maar een beweging van afstand nemen — een bewuste keuze om niet langer in de pijn te wonen.
Vergeving hier is niet vergeten, maar ruimte maken: ruimte voor adem, ruimte om het eigen leven terug te vinden.
2. Vergeving voor wat mij niet werd gegeven
Soms doet het meest pijn wat nooit gezegd of gegeven werd: geen dank, geen bevestiging, geen benoemde schoonheid. Dit is geen rechtvaardiging voor onverschilligheid, maar een zachte rouw om het ongezegde — en vervolgens mildheid jegens het onvermogen van de ander.
Door het gemis te erkennen — zonder beschuldiging — kan er ruimte ontstaan waar vroeger verwachting woonde.
3. Vergeving voor wat ik de ander aandeed
De blik keert zich om. Verantwoordelijkheid nemen betekent niet jezelf breken maar eerlijk kijken. Erkennen dat ook wij tekortschieten, zonder in zelfverachting te vervallen, opent een deur naar herstel en mildheid.
Deze stap verandert schuld niet onmiddellijk, maar verlaagt de drempel om later anders te handelen.
4. Vergeving voor wat ik mijzelf aandeed
Hier valt de vergeving het diepst samen: de momenten waarop we onszelf vergaten, kleiner maakten, te lang bleven. Zelfvergeving is geen luxe, maar een huis dat we voor onszelf bouwen — een plek om weer te ademen.
Hier wordt vergeving niet gepresenteerd als prestatie, maar als thuiskomen: niet meer wonen in bitterheid, maar ruimte geven aan liefde.
Bitterheid is geen thuis. Ik vergeef niet om te vergeten, maar om aanwezig te zijn — hier, nu, in vrijheid.
Tot slot
"Je pardonne" nodigt niet uit tot oordeel maar tot adem. Wat roept dit lied bij jou op? Heb je een moment van vergeving herinnerd of ontvangen? Deel het gerust hieronder — in stilte of in woorden.
