où es-tu ?
Een poëtische reflectie over afwezigheid, herinnering — en de zachte roep die soms uit onszelf klinken wil.
Waar ben je?
Inleiding — De roep van binnen
Soms lijkt de vraag “Où es-tu ?” niet alleen gericht aan een ander, maar ook aan jezelf. In de drukte van alledag en de ruis van schermen kun je je zachte kant verliezen — de kant die luistert zonder te oordelen. Deze post plaatst de liedtekst naast een korte reflectie: dat die vraag ook een uitnodiging kan zijn om terug te keren naar jezelf.
 |
| Où es-tu ? Pourquoi tu ne réponds plus ? |
Het lied — Le chant
J'entends encore ton pas sur le bois qui craque doucement.
je tends la main vers l'absence
mais tout s'efface lentement
ta voix hante les murs
comme un rêve mal réveillé
Je t'appelle sans réponse
et le silence me fait saigner
Où es-tu ?
Pourquoi tu ne réponds plus ?
Es-tu un mirage, une ombre,
ou juste un vide absolu ?
oú es-tu ?
Je me perds dans tes souvenirs et chaque jour sans toi est un lent soupir
Si je cri dans le vent est-ce que tu l'entends ?
Ou suis je seule à parler à l'écho de mes tourments ?
Où es-tu ?
Je n'ai plus que ton absence.
Où es-tu ?
Et pourquoi ce silence ?
Je t'attends mais tu ne viens jamais.
Ik hoor nog steeds je stap op het hout dat zacht kraakt.
Ik reik mijn hand uit naar de afwezigheid,
maar alles vervaagt langzaam.
Je stem spookt door de muren,
als een droom die niet goed ontwaakte.
Ik roep je, maar er komt geen antwoord,
en de stilte doet me bloeden.
Waar ben je?
Waarom antwoord je niet meer?
Ben je een luchtspiegeling, een schaduw,
of gewoon een absolute leegte?
Waar ben je?
Ik verdwaal in je herinneringen en elke dag zonder jou is een trage zucht.
Als ik schreeuw in de wind — hoor jij me dan?
Of spreek ik alleen met de echo van mijn verdriet?
Waar ben je?
Er blijft alleen jouw afwezigheid.
Waar ben je?
En waarom dit zwijgen?
Ik wacht op je, maar je komt nooit.
 |
| Je t'attends mais tu ne viens jamais. |
Reflectie — Résonance
Misschien is “Où es-tu ?” niet alleen een vraag aan degene die verdwenen is, maar ook aan dat stille deel van onszelf dat we onderweg soms verliezen. De woorden van het lied raken iets universeels: het gemis van de ander — en het gemis van ons eigen zachte hart. Wanneer we weer luisteren, kunnen beide stemmen samenvallen.
 |
| Si je cri dans le vent est-ce que tu l'entends ? |
