"Les feuilles mortes" - de verdorde bladeren (1946) is een melancholisch Frans chanson over verloren liefde en vergankelijkheid.

Net als herfstbladeren die neerdalen en vergaan, zijn ook de mooie momenten verdwenen — alleen de pijn van het gemis blijft. Het lied verbindt op poëtische wijze liefde, herinnering en de onvermijdelijke loop van de tijd.

Les feuilles mortes

C'est une chanson qui nous ressemble.

Toi, tu m'aimais et je t'aimais.

Nous vivions tous les deux ensemble,

Toi qui m'aimais, moi qui t'aimais.

Het is een lied dat op ons lijkt.

Jij hield van mij en ik hield van jou.

We leefden samen,

Jij die van mij hield, ik die van jou hield.

Nous vivions tous les deux ensemble.

Mais la vie sépare ceux qui s'aiment,

Tout doucement, sans faire de bruit.

Et la mer efface sur le sable

les pas des amants désunis.

Maar het leven scheidt degenen die van elkaar houden,

Langzaam, zonder geluid te maken.

En de zee wist de voetstappen inhet zand uit,

de voetstappen van gescheiden geliefden.

Et la mer efface sur le sable
les pas des amants désunis.

🎧 Beleving

Als je dit lied in een YouTube-video wilt beluisteren: