les moulins de mon cœur

In dit poëtisch lied (1968), geschreven door Michel Legrand, wordt liefde en het gemis beschreven. Het lied beschrijft dit met een reeks steeds veranderende beelden: draaiende molens, cirkels, rivieren en seizoenen. De tekst benadrukt hoe gevoelens blijven terugkeren, als een eindeloze beweging waarin herinneringen en emoties in elkaar overvloeien. Het is tegelijk melancholisch en tijdloos.

De rimpeling van water na het vallen van een druppel.

les moulins de mon cœur

Comme une pierre que l'on jette dans l'eau vive d'un ruisseau

Als een steen in het stromend water van een beek geworpen

qui laisse derrière elle des milliers de ronds dans l'eau.

en duizenden cirkels in het water achterlaat.

Als een maancarrousel met zijn sterrenpaarden. Als een ring van Saturnus, rond als een carnavals ballon. Zoals het cirkelvormige pad dat de wijzers van de klok voortdurend maken. Als de reis rond de wereld; rond als een zonnebloem in bloei.

Tu fais tourner de ton nom tous les moulins de mon cœur.

Zo laat jouw naam alle molens van mijn hart draaien.

Als een streng wol in de handen van een kind. Of de woorden van een refrein gevangen in de harpen van de wind. Als een wervelwind van sneeuw, als een zwerm meeuwen, over Noorse bossen, over schuimkoppen van de oceaan.

Die dag in de lente; je vertelde het mij toen. Maar de zomer eindigt zijn loop, de vogel valt uit zijn nest. En nu vervagen onze voetstappen al op het zand. En ik zit alleen aan tafel, die onder mijn vingers weerklinkt, als een tamboerijn die huilt onder de regendruppels. Als liedjes die sterven zodra je ze vergeet.