papillon d'illusions valse
Er zijn liederen die niet worden gezongen, maar gefluisterd in het oor van de ziel. “Papillon d’illusions valse” is zo’n lied.
Een zachte wals waarin licht en melancholie elkaar aanraken. Het vertelt over een vlinder die te teder was voor deze wereld, en toch bleef geloven dat liefde een plaats is waar vleugels niet kunnen breken.
Papillon d'illusions valse
🌿 de interpretatie
De vlinder wordt geboren uit een glinstering van licht — een wezen dat nog niet weet dat schoonheid soms schaduwen draagt. Hij volgt het spoor van zijn verlangen en laat zich neer op een bloem die schittert als een belofte maar doornen verbergt als waarheid.
Wanneer de pijn hem treft, vraagt hij liefde waar zijn dagen zijn gebleven. En liefde antwoordt zacht: in de kamers van je illusies, waar je droomde wat nooit kon bestaan.
Zo dwaalt hij verder door een tuin van verwelkte bloemen, waar elke geur een herinnering is en elke bloemblaadje een litteken dat zijn verhaal bewaart.
Zoals iedereen die te diep voelt, keert hij terug naar de plaats waar zijn hart ooit brandde. Niet omdat hij blind is, maar omdat hoop hardnekkig is en het hart soms langer gelooft dan de waarheid.
Maar in de stilte van een late nacht merkt hij dat zelfs dromen kunnen bijten. Dan opent hij zijn vleugels opnieuw — niet om terug te keren, maar om op te stijgen.
Voor het eerst kiest hij geen bloem, maar de lucht: een hemel zonder ketenen, waar niets hem nog vasthoudt behalve het gewichtloze verlangen naar vrijheid.
 |
| De Tuin van Verwonderde Herinneringen |
🌙 de Nederlandse vertaling
On raconte qu'un jour, un papillon
est né d'un souffle de lumière.
Men vertelt dat er op een dag een vlinder
werd geboren uit een zucht van licht.
Licht als een droom.
Hij geloofde dat vliegen genoeg was
om lief te hebben.
Guidé par l'illusion, il s'est posé
sur une fleur aux épines cachées,
la fleur de la douleur, celle qui
garde les ailes de ce qu'elle enchaîne.
Geleid door illusie streek hij neer
op een bloem met verborgen doornen:
de bloem van pijn, die de vleugels bewaart
van al wat zij gevangen houdt.
Alors son âme a crié à l'amour:
où sont mes jours?
Toen schreeuwde zijn ziel naar de liefde:
Waar zijn mijn dagen gebleven?
En de liefde antwoordde zacht:
daar waar je illusies je lieten geloven in het bedrog.
Son âme a prié la vie: où es-tu partie?
Zijn ziel riep toen naar het leven:
Waar ben je heen gegaan?
En het leven fluisterde zonder stem:
daar waar je illusies je hebben vernietigd.
Le papillon s'est envolé,
perdu dans un jardin de fleurs fanées.
De vlinder vloog weer op, verdwaald
in een tuin van verwelkte bloemen.
Elke bloemblad was een litteken,
elke geur droeg een vergeten droom.
Mais le papillon, comme tous ceux
qui aiment trop fort n'apprit
jamais la leçon des buissons.
Maar de vlinder, zoals allen die te hevig liefhebben,
leerde nooit de les van de doornstruiken.
Zijn hart keerde nog één keer terug
naar de plaats waar zijn illusies brandden.
Et de nouveau, son âme cria à l'amour:
où sont mes jours?
En opnieuw schreeuwde zijn ziel naar de liefde:
Waar zijn mijn dagen gebleven?
En de liefde antwoordde:
daar waar je illusies je lieten geloven in het bedrog.
Et de nouveau, son âme cria à la vie: où es-tu parti ?
En opnieuw vroeg zijn ziel het leven:
Waar ben je heen gegaan?
En het leven zei:
daar waar je illusies je hebben vernietigd.
Quand la nuit vint, le papillon
se posa sur des pétales tard.
Toen de nacht viel, rustte de vlinder
op de late bloemblaadjes.
Zijn slaap was zacht, als de herinnering
aan een liefde die ooit bestond.
Il rêva d'elle, la fleur qu'il avait tant aimée,
de ses couleurs brûlantes et de son parfum oublié.
Hij droomde van haar,
de bloem die hij zo beminde,
van haar brandende kleuren
en haar vergeten geur.
Maar bij het ochtendlicht begreep hij
dat liefde tanden heeft
en dat ook dromen kunnen wonden.
Alors, le papillon s'envola une dernière fois,
portant sur ses ailes ce qui restait de lui
vers un ciel sans chaînes,
où plus rien ne pourrait le retenir.
Zo vloog de vlinder één laatste keer op,
dragend op zijn vleugels wat van hem
was overgebleven, richting een hemel
zonder ketenen, waar niets hem
nog kon vasthouden.
 |
| De Bevrijding: Hemel Zonder Ketenen |
✨ Tot slot
Dit lied herinnert ons eraan dat wie liefheeft
altijd een beetje kwetsbaar blijft,
maar nooit minder waard.
We verliezen onszelf niet door liefde —
alleen door de illusies die haar maskeren.
En ooit, wanneer onze eigen vleugels moe zijn
van cirkelen rond oude pijn,
zullen ook wij opstijgen
naar diezelfde lichte ruimte:
waar liefde zacht is,
waar dromen ademhalen,
en waar niets ons nog terugbindt
aan wat ooit verwondde.
🎧 Beleving
Als je dit lied in een YouTube-video wilt beluisteren:
